Wajooh

ANTWERPEN – Wat een intiem gebedsmoment had moeten worden voor de Moslimgemeenschap van Antwerpen, draaide helemaal anders uit. Nog voor de imam het woord kon nemen, liet één van de toehoorders luidkeels zijn ongenoegen blijken. Niemand had de man bij het binnengaan opgemerkt. Achteraf bleek het om Benno Barnard te gaan, een 55-jarige publicist van Nederlandse origine.

Een aangedane imam Al-Jawad: ‘Normaal zou ik ‘De dag dat de profeet huilde’ voordragen, op de mij kenmerkende manier, met links en rechts een kwinkslag naar de plaatselijke gebeurtenissen hier in Antwerpen. Nog voor ik drie zinnen had gezegd, sprong iemand van op de achterste rij recht. Die man begon schuimbekkend allerlei verwensingen te brullen, waarvan ik de ergste gelukkig niet begreep omdat hij één of ander vreemd accent had.’

Een gelovige die anoniem wenst te blijven zat vlak naast Barnard geknield toen die aan zijn eenmansactie begon. ‘Eerst besefte ik niet goed wat er aan de hand was. De man begon ermee ‘Leve God, Weg met Allah’ te roepen, maar op een heel raar toontje. Zelf begreep ik er niets van, maar mijn buurman die in de psychiatrie werkt zei dat het waarschijnlijk “ironisch” bedoeld was. Zeg ik dat goed, “ironisch”?’ De kolerieke Nederlander probeerde ook vruchteloos de aanwezige Moslims op te ruien. ‘Toen onze imam hem daarop aanmaande de moskee te verlaten, begon hij alleen maar luider te roepen en nog nadrukkelijker met zijn Theo-bril te zwaaien.’

Een uitzinnige Barnard scandeerde vervolgens minutenlang ‘Vrije Meningsuiting! Vrije Meningsuiting!’, wat toch echt te veel lettergrepen heeft om lekker weg te roepen. Onze getuige: ‘Het was verschrikkelijk. Zijn metrum klopte langs geen kanten en hij kwam telkens verkeerd uit met zijn klemtonen!’

Uiteindelijk verliet de onruststoker dan toch het gebedshuis, nadat iemand hem had doen geloven dat zijn wagen verderop dubbel geparkeerd stond. Toen de rust teruggekeerd was, bleek de imam te onthutst om zijn toespraak verder te zetten.

Benno Barnard werd niet geïnterviewd voor dit stuk, aangezien dit medium niet de gewoonte heeft minderheden zélf aan het woord te laten.